Dwangpraktijken, zoals onvrijwillige opname en dwangmaatregelen, zoals afzondering, dwangmaatregelen en gedwongen medicatie, worden in alle Europese landen gebruikt in de geestelijke gezondheidszorg. Verplichte behandeling in de gemeenschap wordt in sommige landen gebruikt. Het aantal gedwongen opnames in Europa verschilt per land[1].
EUFAMI is van mening dat dwang, zelfs als het gebruikt wordt als een noodzakelijk laatste redmiddel op basis van de nationale wetgeving, in wezen het falen van de geestelijke gezondheidszorg is om te reageren met alternatieven zonder dwang.
Om dwang in de geestelijke gezondheidszorg tot een minimum te beperken, zou training verplicht moeten zijn op het gebied van deëscalatievaardigheden, mensenrechten, medische ethiek, wetgeving over geestelijke gezondheid, alternatieven voor gedwongen opname en het gebruik van dwangmaatregelen, evenals over de herstelcultuur.
Dwang mag alleen worden toegepast als laatste redmiddel in omstandigheden waarin geen minder beperkend alternatief adequaat kan reageren op het risico van fysieke schade aan de persoon zelf of anderen.
1] Marie Chieze1, Samia Hurst2, Stefan Kaiser1 en Othman Sentissi1, "Effects of Seclusion and Restraint in Adult Psychiatry: Een systematische beoordeling".
Als u het volledige document over EUFAMI's standpunt over dwangpraktijken in de geestelijke gezondheidszorg wilt bekijken, klik dan hier.
